راه حل بحران- رشوه به ترورستها

 

سرانجام بعد از هشت سال مبارزه ی ناکام نیروهای خارجی با سرکردگی امریکا علیه طالبان غربی ها راه حل آسان بحران افغانستان را کشف کردند. به نظر آنها به جای جنگ و درگیری بی پایان میشود با رشوه دادن به طالبان سرسخت و جلب انها در قدرت سیاسی پرونده  بحران دامندار افغانستان را بسته اعلام کرد.

این طرح جالب در کنفرانس لندن به طور جدی از سوی کشور های غربی مطرح گردید. این کشور ها پیشنهاد کردند که برای جلب رضایت طالبان به صلح و تشویق و دلجویی انها برای تاسیس یک حکومت اعتلافی و فراگیر در افغانستان کشور های جهان باید 500میلیون دلار رشوه برای این گروه جمع آوری کنند. کشور های غربی برای نشان دادن حسن نیت و جدیت طرح خود در برابر طالبان قبل از شروع کنفرانس لندن به عنوان پیش پرداخت نام برخی از رهبران بلندپایه طالبان را از فهریست سیاه خویش خط زدند.

بدین ترتیب شورای امنیت سازمان ملل متحد پنج نماینده جنبش تندگرای طالبان از جمله وکیل احمد متوکیل-وزیر سابق امور خارجه طالبان، فاضل محمد- معاون سابق وزیر بازرگانی، شمس الصفا امین زی- مسؤل سابق ارتباط با رسانه ها، محمدموسی حتاک- معاون سابق وزیر برنامریزی و عبد الحکیم- معاون سابق امور مرزی دولت وقت طالبان از فهریست افراد مرتبیط با تروریسم حذف کرد. البته، رشوه دادن به طالبان خبر تازه ی نیست. قبل از این هم برخی از کشور های خارجی برای جلوگیری از حمله نیروهای طالب به مقر نظامیان خود به طالبان باج می دادند.

من نمی دانم یا ما این قدر عقیب مانده و کندذهن هستیم که به عمق طرح های غربی ها پی نمی بریم یا انها این قدر ساده لوح شده اند که از طریق رشوه می خواهند بحران سی ساله در افغانستان را به این راحتی حل و فصل کنند. یا حدیث دیگی در جریان است؟...

اما به نظر من طرح مذکور به معنی تشویق گروه های افراطی و تندگرا در منطقه محسوب می شود، زیرا از طریق تندگرای هم به قدرت می رسند و هم به منابع مالی دست می یابند.

گذشته از این در این رابطه سؤال های دیگری نیز در  ذهن مردم مطرح می شوند. برای مثال، اگر غربی ها می پندارند، که راه حل بحران افغانستان جلب طالبان در قدرت سیاسی می باشد، پس هشت سال پیش طالبان که در این کشور بر سر قدرت بودند چرا انهارا سرنگون کردند؟

علاوه بر این اگر رشوه یا خود هدیه دادن راه حل مناسب برای جلوگیری از گسترش تروریسم باشد، چرا غربی ها در سال 2001 قبل از حمله نظامی به افغانستان از همین رویش استفاده نکردند؟

اگر طالبان با دریافت رشوه ی غربی ها برای تاسیس یک حکومت مراسای ملی در افغانستان راضی شوند، پس خسارات وارده به مردم بی گناه افغانستان و پاکستان را، که در نتیجه  حمله های هوایی و زمینی نیرو های خارجی متحمل شده اند، که پرداخت خواهد کرد؟

و بلاخره، اگر این طرح به نتبجه برسد آیا بحران تروریسم به عنوان تحدید کننده امنیت ملی امریکا خاتمه خواهد یافت یا خیر ؟

البته طراحان این طرح جدید هدف از این برنامه خود را رخنه انداختن در صفوص طالبان ارزیابی می کنند و با تقسیم طالبان به افراد میانه رو و تندگرا قصد اجرای «عدالت» در برخورد با این گروه را دارند. اما واقعیت این است، که طرح معامله صلح با طالبان به معنی شکست نیروهای اعتلاف بین المللی در مبارزه علیه تروریسم در افغانستان است زیرا امریکا محض با همین ادعا به خاک افغانستان لشکرکشی کرد. طرح صلح با طالبان بیانگر این منطق است، که یا طالبان از همان آغاز تروریست نبودند یا امریکا در نزد جامعه بشری دروغ گفته است. از سوی دیگر با یک بررسی منطقی می توان به چنین نتیجه رسید، که هدف امریکا و متحدان  غربی این کشور از حمله به افغانستان از همان ابتدا نه مبارزه با طالبان و تروریسم بلکه حضور در منطقه استراتزیک آسیای مرکزی و افغانستان بوده است. پس اگر این دیدگاه حقیقت داشته باشد برای امریکا، که هم اکنون در منطقه حضور پیدا کرده است چندان فرقی ندارد، که در افغانستان طالب سر قدرت باشد یا تاجیک. البته این گونه بازی در عراق هم با طرح جلب نیروهای بعثی در قدرت سیاسی این کشور ادامه دارد.

بر همین اساس وزیر دفاع آلمان حضور اعضای میانه رو طالبان در حکومت افغانستان را شرط اصلی برقراری هر گونه صلح در این کشور می داند. گوتنبرگ همچنین با نومیدی از تحقوق دموکراسی به شیوه غربی در افغانستان اعتراف کرده است،که  انها در این زمینه ویژگی های خاص قومیتی و سیاسی مردم افغان را در نظر نگرفته اند. وزیر دفاع آلمان همچنین اعتراف کرده است، که هر فرد شورشی تحدید مستقیم علیه غرب به شمار نمی رود.

روس ها باشد انتظار داشتند، که کشور های غربی در نشست لندن برنامه دقیق خود در باره خروج نیروهای نظامی شان از خاک افغانستان را اعلام کنند دمتری رگزین نماینده روسیه در ناتو گفته بود، که کشورش مخالف تاسیس هر گونه پایگاه نظامی توسط نیروهای خارجی در خاک افغانستان است. به گفته وی مسکو خاستار یک افغانستان بی طرف و خارج از هر گونه بلوک های نظامی می باشد.

واقعیت این است، که رهبران غربی با لشکرکشی به افغانستان انتظار نداشتند، که با مقاومت سرسختانه و طولانی گروه طالبان رو به رو می شوند. اکنون با دادن تلفات جانی و صرف هزینه های هنگفت با مخالفت افکار عمومی در جامعه های خود نیز قرار گرفته اند. به نظر می رسد غربی ها حالا با طرح پیشنهاد رشوه به طالبان قصد دارند بحران افغانستان را به نحوی محار و زمینه را برای فرار «آبرمندانه» خود فراهم سازند.

از سوی دیگر بحران مالی جهان غرب را برای مقابله با طالبان در یک جنگ فرسایشی ناتوان کرده است و انها اکنون در جستجوی راه های برونرفت از باتلاق افغانستان هستند. در واقع اگر هدف غرب از دخالت در بحران داخلی افعانستان تامین صلح و ثبات و بازسازی این کشور می بود باید گفت که با مبلغ های، که طی این سالها در عراق و افغانستان مصرف شده است میشد دهها کشور عقیب مانده را کاملا آباد کرد. حوادث تلخ افغانستان و عراق نشان می دهد، که در جهان معاصر، که ملت ها بیدار شده اند از راه نظامی گری نمی توان بر جهان حکومت کرد. اما صرف نظر از هر حدث و گمانی این نکته مسلم است، که حمله به افغانستان یک اشتباه جبران ناپزیر استراتژیست های امریکای بود. مردم تاجیک می گویند «آزموده را آزمودن خطاست» . شاید اگر امریکایها این مقال تاجیکی را می دانستند هرگز به افغانستان حمله نمی کردند. گفتنیست، در صورت سحیم کردن طالبان در قدرت سیاسی افغانستان دوباره به وضعیت سال 1989- زمان خروج نیروهای شوروی از این کشور برمی گردد و این وضعیت به معنای پایان بحران در کشور افغانستان نیست.

 شکست کنفرانس لندن

 ناتوانی در حل بحران افغانستان بعد از هشت سال اشغال این کشور نشان می دهد، که غربی ها شناخت کافی در باره مخصوصیت های جامعه افغان ندارند. گزشته از این، غرب برای حل مسکل این کشور از دیدگاه های سازنده کشور های همسایه افغانستان نظیر جمهوری اسلامی ایران، پاکستان و تاجیکستان استفاده نکرد. شاید به این خاطر باشد، که ایران در اعتراض به طرح های خام و مغریضانه غربی ها برای حل بحران افغانستان در کنفرانس لندن شرکت نکرد. ایرانی ها هر گونه طرحی را بدون در نظر گرفتن نقش کشور های منطقه از قبل شکست خورده می دانند. اما فتوای شکست کنفرانس لندن را قبل از همه خود طالبان  صادر کردند. جنبش طالبان روز جمعه 29 ژانویه با پخش بیانیه ی طرح غربی ها برای دادن رشوه به طالبان را در عوض دست کشیدن انها از جنگ مسلحانه یک نوع دام تضویر برای نیروهای خود اعلام کردند. طالبان جلب نیروهای خود به واسطه پول را یک طرح ناکام و بی اساس ارزیابی کرد. این جنبش خروج بی قید و شرط نیروهای خارجی از خاک کشورشان را تنها راه حل بحران سیاسی و امنیتی در افغانستان می داند.

گفتنی است در حال حاضر بیش از 110 هزار نیروی خارجی از جمله 70 هزار نظامی اکریکای در خاک افغانستان مستقر هستند. بر اساس طرح جدید باراک آباما درباره افغانستان قرار است امسال 30 هزار سرباز امریکای و 7 هزار سرباز تازه نفس از دیگر کشور های عضو اعتلاف بین المللی مبارزه با تروریسم به این جمع بپیوندند.

 

/ 1 نظر / 35 بازدید
رهدار

درود برشما .شعرهای زیبایی در وبلاگتان دیدم امید بهروزی و تندرستی برایت دارم.